Livreto Celebrativo | Terça-Feira da IV Semana do Advento

 


SANTA MISSA SOLENE 
1 ANO DE SACERDÓCIO 
TERÇA-FEIRA IV SEMANA DO ADVENTO
Dom Enzo Vieira card. Rosa
 

Diocese de Roma
23.12.2025

RITOS INICIAIS

CANTO DE ENTRADA

Reunido o povo, o sacerdote dirige-se com os ministros ao altar, enquanto se executa o canto de entrada.
ANTÍFONA DE ENTRADA 
(Cf. Is 45, 8)

Se não há cântico de entrada, recita-se a antífona:
Caeli, ros descendat, et nubes pluant iustum; aperiatur terra, et germinet Salvator.

SAUDAÇÃO

Chegando ao altar, faz com os ministros uma profunda inclinação, beija o altar em sinal de veneração e, se for oportuno, incensa a cruz e o altar. Depois se dirige com os ministros à cadeira. 

Terminado o canto de entrada, o sacerdote e os fiéis, todos de pé, fazem o sinal da cruz, enquanto o sacerdote, voltado para o povo, diz:
Pres.: In nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti.
O povo responde:
.: Amen.

Em seguida, o sacerdote, abrindo os braços, saúda o povo:
Pres.: Grátia Dómini nostri Iesu Christi, et cáritas Dei, et communicátio Sancti Spíritus sit cum ómnibus vobis.
O povo responde:
.: Et cum spíritu tuo.

O sacerdote, o diácono ou outro ministro poderá, com brevíssimas palavras, introduzir os fiéis na Missa do dia.

ATO PENITENCIAL

O sacerdote convida os fiéis ao ato penitencial:
Pres.: Fratres, agnoscámus peccáta nostra, ut apti simus ad sacra mystéria celebránda.
Após um momento de silêncio, o sacerdote, o diácono ou outro ministro profere as seguintes invocações, ou outras semelhantes.:

O sacerdote diz:
Pres.: Confíteor Deo omnipoténti et vobis, fratres,
quia peccávi nimis cogitatióne, verbo, ópere et omissióne:
mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. 
Ideo precor beátam Maríam semper Vírginem, omnes Angelos et Sanctos, et vos, fratres, oráre pro me ad Dóminum Deum nostrum.

Segue-se a absolvição sacerdotal:
Pres.: Misereátur nostri omnípotens Deus et, dimíssis pecátis nostris, perdúcat nos ad vitam ætérnam.
O povo responde: 
.: Amen.
KYRIE

℣.:  KÝRIE, ELÉISON.
℟.:  KÝRIE, ELÉISON.
℣.: — CHRISTE, ELÉISON.
℟.: — CHRISTE, ELÉISON.
℣.: 
— KÝRIE, ELÉISON.
℟.: — KÝRIE, ELÉISON.

Segue-se, quando previsto, o hino, ou, então, a Oração Coleta.

ORAÇÃO DO DIA

Terminado o hino, de mãos unidas, o sacerdote diz:
Pres.: Orémus.
E todos oram com o sacerdote, por algum tempo, em silêncio.
Então o sacerdote, de braços abertos, profere a oração Coleta;
Domine, gratiam tuam in cordibus nostris infunde, ut nos, qui incarnationem Iesu Christi, Filii tui, per nuntium angelicum cognovimus, per passionem et crucem eius, ad gloriam resurrectionis eius perducamur. Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum, qui Deus est, et tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti, per omnia saecula saeculorum. 
Ao terminar, o povo aclama:
.: Amém.

LITURGIA DA PALAVRA

PRIMEIRA LEITURA 

O leitor dirige-se ao ambão para a primeira leitura, que todos ouvem sentados.
Leitor: Leitura da Profecia de Malaquias

Assim fala o Senhor Deus: “Eis que envio meu anjo, e ele há de preparar o caminho para mim; logo chegará ao seu templo o Dominador, que tentais encontrar, e o anjo da aliança, que desejais.

Ei-lo que vem, diz o Senhor dos exércitos; e quem poderá fazer-lhe frente, no dia de sua chegada? E quem poderá resistir-lhe, quando ele aparecer? Ele é como o fogo da forja e como a barrela dos lavadeiros; e estará a postos, como para fazer derreter e purificar a prata: assim ele purificará os filhos de Levi e os refinará como ouro e como prata, e eles poderão assim fazer oferendas justas ao Senhor.

Será então aceitável ao Senhor a oblação de Judá e de Jerusalém, como nos primeiros tempos e nos anos antigos. Eis que eu vos enviarei o profeta Elias, antes que venha o dia do Senhor, dia grande e terrível; o coração dos pais há de voltar-se para os filhos, e o coração dos filhos para seus pais, para que eu não intervenha, ferindo de maldição a vossa terra”.
Para indicar o fim da leitura, o leitor aclama:
Leitor: Verbum Dómini.
Todos aclamam:
.: Deo grátias.

SALMO RESPONSORIAL

O salmista ou o cantor canta ou recita o salmo, e o povo, o refrão.

O Levantai vossa cabeça e olhai, pois a vossa redenção se aproxima!

Mostrai-me, ó Senhor, vossos caminhos, e fazei-me conhecer a vossa estrada! Vossa verdade me oriente e me conduza, porque sois o Deus da minha salvação! ℟.

O Senhor é piedade e retidão, e reconduz ao bom caminho os pecadores. Ele dirige os humildes na justiça, e aos pobres ele ensina o seu caminho. ℟.

Verdade e amor são os caminhos do Senhor para quem guarda sua Aliança e seus preceitos. O Senhor se torna íntimo aos que o temem e lhes dá a conhecer sua Aliança. ℟.


Segue-se o Aleluia ou outro canto estabelecido pelas rubricas, conforme o tempo litúrgico exige.

ACLAMAÇÃO AO EVANGELHO
               
ALELUIA, ALELUIA, ALELUIA,
ALELUIA, ALELUIA, ALELUIA!

Enquanto isso, o sacerdote, quando se usa incenso, coloca-o no turíbulo. O diácono, que vai proclamar o Evangelho, inclinando-se profundamente diante do sacerdote, pede a bênção em voz baixa:
Diác.: Da mihi benedictionem tuam.
O sacerdote diz em voz baixa:
Pres.: Dominus sit in corde tuo et in labiis tuis, ut digne Evangelium eius pronuntiare possis: in nomine Patris, et Filii,  et Spiritus Sancti.
O diácono faz o sinal da cruz e responde:
Diác.: Amen.

Se não houver diácono, o sacerdote, inclinado diante do altar, reza em silêncio.

EVANGELHO
(Mt 1, 18-24)

O diácono ou o sacerdote dirige-se ao ambão, acompanhado, se for oportuno, pelos ministros com o incenso e velas, e diz:
Diác. ou Sac.: 
Dóminus vobíscum.
O povo responde:
.: Et cum spíritu tuo.

O diácono ou o sacerdote diz:
Diác. ou Sac.: Léctio sancti Evangélii  secúndum Lucam.
e, enquanto isso, faz o sinal da cruz sobre o livro e, depois, sobre si mesmo, na fronte, na boca e no peito.
O povo aclama:
.: Glória tibi, Dómine.

Então o diácono ou o sacerdote, se for oportuno, incensa o livro e proclama o Evangelho.
Diác. ou Sac.:
 Completou-se o tempo da gravidez de Isabel, e ela deu à luz um filho. Os vizinhos e parentes ouviram dizer como o Senhor tinha sido misericordioso para com Isabel, e alegraram-se com ela. No oitavo dia, foram circuncidar o menino, e queriam dar-lhe o nome de seu pai, Zacarias. A mãe porém disse: “Não! Ele vai chamar-se João”. Os outros disseram: “Não existe nenhum parente teu com esse nome!” Então fizeram sinais ao pai, perguntando como ele queria que o menino se chamasse.

Zacarias pediu uma tabuinha, e escreveu: “João é o seu nome”. No mesmo instante, a boca de Zacarias se abriu, sua língua se soltou, e ele começou a louvar a Deus. Todos os vizinhos ficaram com medo, e a notícia espalhou-se por toda a região montanhosa da Judeia. E todos os que ouviam a notícia, ficavam pensando: “O que virá a ser este menino?” De fato, a mão do Senhor estava com ele.
Terminado o Evangelho, o diácono ou o sacerdote aclama:
Diác. ou Sac.: Verbum Dómini.
O povo aclama:
.: Laus tibi, Christe.

Depois beija o livro, rezando em silêncio.

HOMILIA

Em seguida, faz-se a homilia, que compete ao sacerdote ou diácono; ela é obrigatória em todos domingos e festas de preceito e recomendada também nos outros dias.



LITURGIA EUCARÍSTICA

OFERTÓRIO

Inicia-se o canto da preparação das oferendas, enquanto os ministros colocam no altar o corporal, o sanguinho, o cálice, a pala e o Missal.

O sacerdote, de pé junto ao altar, recebe a patena com o pão em suas mãos e, levantando-a um pouco sobre o altar.

O diácono ou o sacerdote derrama vinho e um pouco d´água no cálice, rezando em silêncio.

Em seguida, o sacerdote toma o cálice e, elevando-o um pouco sobre o altar, reza em silêncio: depois, coloca o cálice sobre o corporal.

O sacerdote, inclinado, reza em silêncio.

Se for oportuno, incensa as oferendas e o altar. Depois o diácono ou o ministro incensa o sacerdote e o povo.

O sacerdote, de pé, ao lado do altar, lava as mãos, dizendo em silêncio.

CONVITE À ORAÇÃO

Estando, depois, no meio do altar e voltado para o povo, o sacerdote estende e une as mãos e diz:
Pres.: Oráte, fratres: ut meum ac vestrum sacrifícium acceptábile fiat apud Deum Patrem omnipoténtem.
℟..: Suscípiat Dóminus sacrifícium de mánibus tuis ad laudem et glóriam nóminis sui, ad utilitátem quoque nostram totiúsque Ecclésiæ suæ sanctæ.

ORAÇÃO SOBRE AS OFERENDAS

Em seguida, abrindo os braços, o sacerdote profere a oração sobre as oferendas;
Pres.: Domine, idem Spiritus Sanctus qui virtute sua Mariae uterum fecundavit, sanctifica haec oblata, in altari tuo posita. Per Christum Dominum nostrum.
ao terminar, o povo aclama:
℟..: Amen.

PREFÁCIO DO ADVENTO IIA

Começando a Oração Eucarística, o sacerdote abre os braços e diz ou canta:
Pres.: Dóminus vobíscum.
.: Et cum spíritu tuo.
Erguendo as mãos, o sacerdote prossegue:
Pres.: Sursum corda.
.: Habémus ad Dóminum.
O sacerdote, com os braços abertos, acrescenta:
Pres.: Grátias agámus Dómino Deo nostro.
.: Dignum et iustum est.

O sacerdote, de braços abertos, continua o prefácio.
Pres.: Vere aequum et iustum est, officium nostrum et salus nostra, semper et ubique tibi gratias agere, Domine, Pater sancte, Deus omnipotens et aeterne, per Christum Dominum nostrum. Ab omnibus prophetis praedictus, a Maria Virgine materno amore exspectatus, Iesus a Sancto Ioanne Baptista in mundo praesens nuntiatus et demonstratus est. Dominus ipse nobis gaudium dat nunc in mysterium Nativitatis eius ingrediendi, ut adventus eius nos in oratione vigilantes et laudes eius celebrantes inveniat. Quapropter, nunc et in perpetuum, cum angelis et omnibus sanctis nos coniungimus, una voce cantantes (dicentes)...

SANTO

Sanctus, Sanctus, Sanctus Dóminus Deus Sábaoth. 
Pleni sunt cæli et terra glória tua. Hosánna in excélsis. 
Benedíctus qui venit in nómine Dómini. Hosánna in excélsis.

ORAÇÃO EUCARÍSTICA III

O sacerdote, de braços abertos, diz:
Pres.: Vere Sanctus es, Dómine, et mérito te laudat omnis a te cóndita creatúra, quia per Fílium tuum, Dóminum nostrum Iesum Christum, Spíritus Sancti operánte virtúte, vivíficas et sanctíficas univérsa, et pópulum tibi congregáre non désinis, ut a solis ortu usque ad occásum oblátio munda offerátur nómini tuo.
Une as mãos e, estendendo-as sobre as oferendas, diz:
Pres.: Súpplices ergo te, Dómine, deprecámur, ut hæc múnera, quæ tibi sacránda detúlimus, eódem Spíritu sanctificáre dignéris.
une as mãos e traça o sinal da cruz, ao mesmo tempo, sobre o pão e o cálice, dizendo:
ut Corpus et  Sanguis fiant Fílii tui Dómini nostri Iesu Christi,
Une as mãos
cuius mandáto hæc mystéria celebrámus 

O relato da instituição da Eucaristia seja proferido de modo claro e audível, como requer a sua natureza.
Pres.: Ipse enim in qua nocte tradebátur
toma o pão e, mantendo-o um pouco elevado acima do altar, prossegue:
accépit panem et tibi grátias agens benedíxit, fregit, dedítque discípulis suis.
inclina-se levemente;
Mostra ao povo a hóstia consagrada, coloca-a na patena e genuflete em adoração. Então prossegue;

Pres.: Símili modo, postquam cenátum est,
toma o cálice nas mãos e, mantendo-o um pouco elevado acima do altar, prossegue:
accípiens cálicem, et tibi grátias agens benedíxit, dedítque discípulis suis.
inclina-se levemente;
Mostra o cálice ao povo, coloca-o sobre o corporal e genuflete em adoração.

Em seguida, diz:
Pres.: Mystérium fídei.
A assembleia aclama:
℟.: Mortem tuam annuntiámus, Dómine, et tuam resurrectiónem confitémur, donec vénias.

O sacerdote, de braços abertos, diz:
Pres.: Mémores ígitur, Dómine, eiúsdem Fílii tui salutíferæ passiónis necnon mirábilis resurrectiónis et ascensiónis in cælum, sed et præstolántes álterum eius advéntum, offérimus tibi, grátias referéntes, hoc sacrifícium vivum et sanctum.

Pres.: Réspice, quaésumus, in oblatiónem Ecclésiæ tuæ et, agnóscens Hóstiam, cuius voluísti immolatióne placári, concéde, ut qui Córpore et Sánguine Fílii tui refícimur, Spíritu eius Sancto repléti, unum corpus et unus spíritus inveniámur in Christo.

1C: Ipse nos tibi perfíciat munus ætérnum, ut cum eléctis tuis hereditátem cónsequi valeámus, in primis cum beatíssima Vírgine, Dei Genetríce, María, cum beátis Apóstolis tuis et gloriósis Martýribus et ómnibus Sanctis, quorum intercessióne perpétuo apud te confídimus adiuvári.

2C: Hæc Hóstia nostræ reconciliatiónis profíciat, quaésumus, Dómine, ad totíus mundi pacem atque salútem. Ecclésiam tuam, peregrinántem in terra, in fide et caritáte firmáre dignéris cum fámulo tuo Papa noster Clemens I et Papa Emeritus Ioannes Paulus I et Vicarius Generalis, Dominus Enzo Cardinalis Rosa, cum episcopáli órdine et univérso clero et omni pópulo acquisitiónis tuæ. Votis huius famíliæ, quam tibi astáre voluísti, adésto propítius. Omnes fílios tuos ubíque dispérsos tibi, clemens Pater, miserátus coniúnge.

3C: Sed et fratres nostros defúnctos, et omnes qui, tibi placéntes, ex hoc saéculo transiérunt, in regnum tuum benígnus admítte, ubi fore sperámus, ut simul glória tua perénniter satiémur, quando omnem lácrimam abstérges ab óculis nostris, quia te, sícuti es, Deum nostrum vidéntes, tibi símiles érimus cuncta per saécula, et te sine fine laudábimus,
Une as mãos
per Christum Dóminum nostrum, per quem mundo bona cuncta largíris.

DOXOLOGIA

Ergue o cálice e a patena com a hóstia, dizendo:
Pres.: Per Christum, cum Christo, in Christo, tibi, Deo Patri omnipotenti, in unitate Spiritus Sancti, omnis honor et gloria, per saecula saeculorum.
O povo aclama:
℟.: Amen.

ORAÇÃO DO SENHOR

Tendo colocado o cálice e a patena sobre o altar, o sacerdote diz unindo as mãos:
Pres.: Præcéptis salutáribus móniti, et divína institutióne formáti, audémus dícere:
O sacerdote abre os braços e prossegue com o povo:
℟.: Pater Noster, qui es in cælis: sanctificétur nomen tuum; advéniat regnum tuum; fiat volúntas tua, sicut in cælo, et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie; et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris; et ne nos indúcas in tentatiónem; sed líbera nos a malo.

O sacerdote prossegue sozinho, de braços abertos:
Pres.: Líbera nos, quaésumus, Dómine, ab ómnibus malis, da propítius pacem in diébus nostris, ut, ope misericórdiæ tuæ adiúti, et a peccáto simus semper líberi et ab omni perturbatióne secúri: exspectántes beátam spem et advéntum Salvatóris nostri Iesu Christi.
O sacerdote une as mãos. O povo conclui a oração aclamando:
.: 
Quia tuum est regnum, et potéstas, et glória in saécula.

O sacerdote, de braços abertos, diz em voz alta:
Pres.: Dómine Iesu Christe, qui dixísti Apóstolis tuis: Pacem relínquo vobis, pacem meam do vobis: ne respícias peccáta nostra, sed fidem Ecclésiæ tuæ; eámque secúndum voluntátem tuam pacificáre et coadunáre dignéris. 
O sacerdote une as mãos e conclui:
Qui vivis et regnas in saécula sæculórum.
.: Amen.

O sacerdote, estendendo e unindo as mãos, acrescenta:
Pres.: 
Pax Dómini sit semper vobíscum.
.: Et cum spíritu tuo.

SAUDAÇÃO DA PAZ

Em seguida, se for oportuno, o diácono ou o sacerdote acrescenta estas palavras ou outras semelhantes:
Diác.: Offérte vobis pacem.
E todos, segundo o costume do lugar, manifestam uns aos outros a paz e a caridade; o sacerdote saúda o diácono ou o ministro.
 
FRAÇÃO DO PÃO
(Agnus Dei)

Em seguida, o sacerdote parte o pão consagrado sobre a patena e coloca um pedaço no cálice, rezando em silêncio.

Enquanto isso, canta-se:

Agnus Dei, qui tollis peccata mundi: miserere nobis. 
Agnus Dei, qui tollis peccata mundi: miserere nobis. 
Agnus Dei, qui tollis peccata mundi: dona nobis pacem.

O sacerdote, de mãos unidas, reza em silêncio.

O sacerdote faz genuflexão, toma a hóstia, elevando-a sobre a patena, diz em voz alta, voltado para o povo:
Pres.: Ecce Agnus Dei, ecce qui tollit peccáta mundi. Beáti qui ad cenam Agni vocáti sunt.
.: Dómine, non sum dignus, ut intres sub téctum meum, sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.

O sacerdote, voltado para o altar, reza em silêncio e comunga o Corpo de Cristo.
Depois, segura o cálice, reza em silêncio e comunga o Sangue de Cristo.

Toma a patena ou o cibório e, mostrando a hóstia um pouco elevada aos que vão comungar e diz a cada um:
Corpus Christi.
O que vai comungar responde:
Amen.

Enquanto o sacerdote comunga do Corpo de Cristo, inicia-se o canto da comunhão.

ORAÇÃO DE COMUNHÃO ESPIRITUAL 

Todos: Meu Jesus, eu creio que estais presente no Santíssimo Sacramento do Altar. Amo-vos sobre todas as coisas, e minha alma suspira por Vós. Mas como não posso receber-Vos agora no Santíssimo Sacramento, vinde, ao menos espiritualmente, ao meu coração. Abraço-me convosco como se já estivésseis comigo: uno-me convosco inteiramente. Ah! Não permitais que torne a Separar-me de vós! Amém!

COMUNHÃO

ANTÍFONA DE COMUNHÃO
(Is 7, 14)

Se, porém, não se canta, a antífona que vem no Missal pode ser recitada ou pelos fiéis, ou por alguns deles, ou por um leitor, ou então pelo próprio sacerdote depois de ter comungado e antes de dar a Comunhão aos fiéis:
Ecce virgo concipiet et pariet filium, et vocabit nomen eius Emmanuel.

Terminada a comunhão, o sacerdote, o diácono ou acólito purifica a patena e o cálice. Enquanto se faz a purificação, o sacerdote reza em silêncio.

O sacerdote pode voltar a cadeira. É aconselhável guardar um momento de silêncio ou recitar algum salmo ou canto de louvor.

ORAÇÃO DEPOIS DA COMUNHÃO

Pres.: Orémus.
O sacerdote abrindo os braços diz a oração:
Omnipotens Deus, pignore aeternae redemptionis accepto, rogamus ut, appropinquante festo salutis, fervor noster magis magisque crescat in digne celebrando mysterio Nativitatis Filii tui, qui vivit et regnat in saecula saeculorum.
.: Amen.

Se for necessário, façam-se breves comunicações ao povo.

RITOS FINAIS

BÊNÇÃO FINAL

Segue-se o rito de despedida. O presidente, abrindo os braços, saúda o povo:
Pres.: Et cum spíritu tuo.
O povo responde:
℟.: Et cum spíritu tuo.

O diácono ou, na falta dele, o próprio sacerdote pode fazer o convite com estas ou outras palavras:
℣.: Inclina te ut benedictionem accipias.

O sacerdote estende as mãos sobre o povo, dizendo:
Pres.: Deus omnipotens et misericors vos sanctificet splendore adventus Filii sui, in cuius adventum creditis et reditum exspectatis, et benedictiones suas vobis effundat.
O povo responde:
℟.: Amen.

Pres.: Per hanc vitam, Deus te in fide firmum, in spe laetum, in caritate diligentem faciat.
O povo responde:
℟.: Amen.

Pres.: Et vos, qui fide ac devotione de adventu Redemptoris nostri secundum carnem gaudetis, praemio vitae aeternae remuneremini, cum iterum in maiestate gloriae suae advenerit.
O povo responde:
℟.: Amen.

O sacerdote abençoa o povo, dizendo:
Pres.: Et benedictionem Dei omnipotentis, Patris et Filii  et Spiritus Sanctus, descendat super te et maneat tecum in aeternum.
O povo responde:
℟.: 
Amen.

Depois, o diácono ou o próprio presidente diz ao povo, unindo as mãos:
Diác. ou Pres.: Ite, missa est.
Ass.: Deo gratias!

Então o sacerdote beija o altar em sinal de veneração, como no início. Feita a devida reverência, retira-se com os ministros.

Postar um comentário

Postagem Anterior Próxima Postagem